Nga ana biologjike, Epoka e Akullnajave krijoi dy ekosisteme kryesore. Pranë skajit të akullnajave shtriheshin , një peizazh i thatë dhe pa pemë, i pasur me barëra që ushqente një faunë madhështore: mamuthët e leshtë, rinocerontët e leshtë, bizonët gjigantë, dhelprat dhe ujqërit. Në të kundërt, në rajonet më të largëta nga akulli, pyjet e buta dhe tropikale u tkurrën në "strehimore" të vogla. Kjo periudhë çoi në zhdukjen e shumë specieve që nuk mund të përshtateshin me të ftohtin, por gjithashtu nxiti evolucionin e specieve rezistente ndaj të ftohtit. Njeriu dhe Epoka e Akullnajave Ndoshta aspekti më intrigues i Pleistocenit është roli i tij në evolucionin njerëzor. Gjatë kësaj periudhe, njeriu modern ( Homo sapiens ) u shfaq dhe filloi të përhapet në të gjithë botën. Kushtet e vështira të epokës së akullit vepruan si një "shtytës" për inovacion. Njerëzit zhvilluan teknika të avancuara për ndërtimin e strehimoreve, qepjen e rrobave nga lëkurat e kafshëve dhe përdorimin e zjarrit në mënyrë efikase. Ata ishin gjuetarë të shkathët, të specializuar në gjuetinë e gjitarëve të mëdhenj.
Së dyti, (tektonika e pllakave) ka ndikuar në rrjedhat e oqeanit dhe atmosferës. Për shembull, ngritja e istmusit të Panamasë rreth 3 milionë vjet më parë ndryshoi rrymat e oqeanit Atlantik dhe Paqësor, duke kontribuar në ftohjen e Arktikut. Së treti, ndryshimi i përbërjes së atmosferës , veçanërisht ulja e gazeve serrë si dioksidi i karbonit, krijoi një efekt zinxhir që përforcoi ftohjen. Kur akullnajat zgjerohen, ato reflektojnë më shumë rrezatim diellor përsëri në hapësirë (një fenomen i njohur si albedo ), duke e bërë Tokën edhe më të ftohtë. Pasojat Gjeografike dhe Biologjike Ndërsa akulli përparonte, ai riformonte tërësisht planetin. Shtresa të trasha akulli, deri në disa kilometra të trasha, mbulonin pjesë të mëdha të Amerikës së Veriut (Kanadaja dhe SHBA veriore), Evropës (Skandinavia, Ishujt Britanikë dhe Alpet) dhe Azisë (Siberia). Me kaq shumë ujë të bllokuar në formën e akullit, niveli i deteve ra ndjeshëm – deri në 120 metra më poshtë se sot. Kjo zbuloi "ura tokësore" që sot janë nën ujë. Më e famshmja prej tyre ishte Beringia , e cila lidhte Azinë dhe Amerikën e Veriut, duke lejuar migrimin e kafshëve dhe, më vonë, të njerëzve. epoka e akullnajave
Hyrje Kur mendojmë për Epokën e Akullnajave, shpesh para nesh shfaqet një peizazh i bardhë dhe i akullt, i dominuar nga gjitarë të mëdhenj si mamuthët dhe kafshët me gëzof. Megjithatë, kjo periudhë gjeologjike është shumë më komplekse dhe interesante sesa thjesht një "dimër i gjatë". Epoka e Akullnajave, ose Pleistoceni (i cili zgjati nga rreth 2.6 milionë vjet më parë deri rreth 11,700 vjet më parë), nuk ishte një periudhë e vetme e ngrirë, por një seri ciklesh të ftohta dhe të ngrohta që kanë formuar rrënjësisht kontinentet, biodiversitetin dhe vetë evolucionin e njeriut. Ky ese do të shqyrtojë shkaqet kryesore të kësaj epoke, ndikimin e saj në peizazhin e Tokës dhe rolin vendimtar që ajo luajti në historinë e njerëzimit. Shkaqet e Epokës së Akullnajave Formimi i shtresave të mëdha të akullit nuk ndodh rastësisht. Shkencëtarët kanë identifikuar disa faktorë kyç që shkaktuan këtë periudhë të ftohtë globale. Së pari, ndryshimet në orbitën e Tokës (të njohura si Ciklet e Milankoviçit) luajnë një rol themelor. Toka nuk rrotullohet gjithmonë në të njëjtën mënyrë; forma e orbitës së saj, këndi i pjerrësisë së boshtit dhe lëkundja e boshtit ndryshojnë në cikle që zgjasin dhjetëra mijëra vjet. Kur këta faktorë kombinohen për të reduktuar sasinë e rrezatimit diellor që arrin në hemisferën veriore gjatë verës, bora e dimrit nuk shkrihet plotësisht. Vit pas viti, kjo borë grumbullohet dhe ngjesh duke formuar akullnaja masive. Nga ana biologjike, Epoka e Akullnajave krijoi dy
please wait...