Kung may isang bagay na sigurado ako sa buhay, ito ay ang maging handa sa kahihiyan — lalo na kung ikaw ay isang kilalang “maarte” at “perfect attendance” na estudyante. Oo, ako iyon. Hanggang sa dumating ang araw na pinatunayan kong hindi perpekto ang mundo, at ang utak ko pala ay may sariling iskedyol ng bakasyon.
Si Ma’am, napapikit. Huminga nang malalim. Tapos sabi: “Nice try, pero ang totoong sagot ay x = 1 at x = 3/2. Umupo ka na, at bili ka ng bagong calculator — o bagong utak.”
Pero hindi ako sumuko. I raised my hand, confident na magaling akong mag-recite. sariling karanasan anekdota halimbawa nakakatawa
Hindi pa rito natapos ang kahihiyan ko. Pagkatapos ng klase, nilapitan ako ng crush ko (oo, may crush pa ‘ko noon). Akala ko sasabihin niyang “Ang cute mo sumagot kahit mali.”
Tapos, may isang classmate na bulong: “Beh, hindi ‘to The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy .” Kung may isang bagay na sigurado ako sa
Oo, napahiya ako. Pero alam mo ‘yun? Sa sobrang kahihiyang ‘yun, hindi ko na kinakailangang mag-memorize ng formula — dahil hanggang ngayon, tandang-tanda ko ang quadratic equation. Pati na rin ang itsura ng crush kong tumatawa sa akin.
Ang paksa: . Quadratic equations. Kabisado ko na ‘to, sabi ko sa sarili ko. Si Ma’am, napapikit
Grade 10 ako noon. Alas-7:25 ng umaga, pumasok ako sa classroom na ang dala-dala ay kape, confidence, at ang pabango kong amoy “responsableng estudyante.” Naghanda ako ng notebook, ballpen, at highlighter — ang sandata ng isang honor student.